Επικοινωνία Χρήσιμες Συνδέσεις  
Είσοδος Μέλους  
 
  ΔΙΑΜΟΝΗ  
  ΦΑΓΗΤΟ / ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ  
  ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ / ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ  
  ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ  
  ΤΟΠΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ  
ΑΡΧΙΚΗ   Αξιοθέατα / Προορισμοί   Εκδρομές στην Άρτα
Ξεροβούνι (1614μ.)
 

Διαδρομή: Γρίμποβο - Κορφοβούνι - Πιστιανά - Ροδαυγή - Φανερωμένη, (30 χλμ.)

Ο δρόμος που ξεκινάει δεξιά στα δεύτερα φανάρια μετά τη γέφυρα της Άρτας οδηγεί πρώτα στα χωριά του Ξεροβουνίου και στη συνέχεια στα βόρεια και δυτικά Τζουμερκοχώρια. Ανηφορίζοντας αυτό το δρόμο, στα πρώτα 7 χιλιόμετρα βρίσκουμε αριστερή παράκαμψη που οδηγεί στο ιστορικό Γρίμποβο. Εκεί την 1η Μαΐου 1897 έγινε η πρώτη οργανωμένη επίθεση Ελληνικού στρατού απ' την ελεύθερη Άρτα εναντίον των οχυρωμένων στο Γρίμποβο τουρκικών δυνάμεων, (η Ήπειρος πέρα απ' τον Άραχθο ήταν ακόμη σκλαβωμένη). Σ' αυτή την επιχείρηση, ναι μεν δεν πέτυχε ο στρατός μας την απελευθέρωση της περιοχής, κατατρόμαξε όμως τους Τούρκους, και αυτό ήταν και ο κύριος στόχος του. Το 1912 έγινε ξανά μάχη - νικηφόρα αυτή τη φορά - κατά των Τούρκων, που εγκατέλειψαν οριστικά την περιοχή, και αυτό ήταν το προανάκρουσμα της κατάληψης των Ιωαννίνων.

Αυτό είναι το Γρίμποβο του χθες. ωστόσο και το σημερινό Γρίμποβο έχει να προσφέρει στον επισκέπτη την ομορφιά και τη νοικοκυροσύνη του, μα πάνω απ' όλα μια καταπληκτική πανοραμική άποψη της πόλης της Άρτας και της γύρω περιοχής. Κι ακόμη, για τους λάτρεις του θεαματικού σπορ «Παραπέντε», ιδού πεδίον δράσης λαμπρόν: Ο λόφος του μνημείου, με βάση τον απέραντο κάμπο. Αν βγεις σ' αυτό το καραούλι, δε θέλεις τίποτ' άλλο. με μια ματιά τα έχεις όλα!

Ξαναγυρίζουμε στον κεντρικό μας δρόμο κι ανηφορίζοντας κλεφτοκοιτάμε δεξιά μας την Άρτα και τον Άραχθο που παρακολουθούν ...κι αυτά την πορεία μας. Πολύ σύντομα θα βρούμε δεξιά παράκαμψη που θα μας οδηγήσει στο Κορφοβούνι. Είναι περιττό να πούμε για τη θέση του. τη μαρτυρεί τ' όνομά του. Τυχεροί πρέπει να 'ναι όσοι ζούνε εκεί πάνω. Όμορφο χωριό. «τσοπάνος» η αρχοντική του εκκλησιά στη μέση και γύρω του, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τα πρόβατα που βόσκουν στον ευλογημένο απ' την Αγία Θεοδώρα αυτόν τόπο: λίγο πιο έξω απ' το χωριό, σου δείχνουν οι ντόπιοι το μικρό βράχο, όπου καταταλαιπωρημένη η βασίλισσα Θεοδώρα με το μικρό της Νικηφόρο, κάθισαν να ξαποστάσουν, κι εκεί τους βρήκε ο παππάς του χωριού και τους περιμάζεψε.

Επιστροφή στον κεντρικό δρόμο. Περνάμε τον αυχένα που χωρίζει το Ξεροβούνι απ' το λόφο του τη Γκελπερίνα, και έχοντας κάτω δεξιά μας μια θάλασσα από λόφους και ένα γραφικό ξάφνιασμα της λίμνης Πουρναρίου, αντικρίζουμε καμαρωτή την κύρια πλευρά των Πιστιανών με φόντο τα Τζουμέρκα. Στην άλλη τους πλευρά, την αθέατη, μας οδηγεί παράκαμψη απέναντι απ' τη βρύση που βρίσκουμε ολόδρομα. Μας υποδέχεται εκεί ο γραφικός ναΐσκος του Αγ. Γεωργίου (18ος αιώνας) με τον εντυπωσιακό πυλώνα του. Μπροστά και πλάι του απλωμένος ο πίσω μαχαλάς των Πιστιανών: Ξωκλήσια, σπίτια, λιβάδια, κι εδώ κι εκεί τ' αχνάρια των αρχαίων Αθαμάνων στη θέση Ελληνικά (4ος π.Χ. αιώνας). Αδιατάραχτη η ζωή στα Πιστιανά, εδώ και 3000 χρόνια. Να 'ναι η φύση; Να 'ναι το κλίμα;

Ξαναγυρνάμε στον κεντρικό μας στόχο, που μια και μιλάμε για το Ξεροβούνι, δε μπορεί να 'ναι άλλος, παρά το πετράδι του, η ωραία Ροδαυγή. Πλησιάζουμε. τη βλέπουμε και μας βλέπει. θρονιασμένη σε βουνίσιο εξώστη περίοπτο, με ντελάλη τον άρχοντα ναό της, μας καλεί να τη δούμε. Δε μπορείς να της το αρνηθείς. Δύο πλάνα από μακριά με τη φωτογραφική μηχανή, κι αμέσως κοντά της. Εδώ νιώθεις κι εσύ ότι υπάρχεις. Θαυμάζεις των ανθρώπων και της φύσης τα έργα. Ρόδον της αυγής την είπαν: Τριαντάφυλλο, που αυτό πρωτοβλέπει η αυγή να το πεις; Ροδίζει η αυγή στα Τζουμέρκα κι αυτή τη χαίρεται πρώτη; Όπως και να το πεις, μέσα είσαι. Βγαίνεις στο ξάγναντο που κοιτά προς τη λίμνη και βιγλίζεις στη δύση. Όλα είναι δικά σου! Αποθαυμάζεις τον πλακοσκέπαστο αρχοντικό ναό της Αγίας Παρασκευής με το τέλεια μαστορεμένο ψηλό καμπαναριό του (1804). Η απόλυτη αρμονία. σπάνια να βρεις τόσο εντυπωσιακό σύνολο σ' όλη την Ήπειρο. Καλά είναι να 'ρθεις τον Ιούλη στο πανηγύρι της, τότε που βουλιάζει το χωριό από κόσμο. να μπεις κι εσύ στο «διπλοκάγκελο» να γίνεις ένα με τους ντόπιους, να σύρεις κι εσύ το χορό της παράδοσης, ν' αφεθείς στους ρυθμούς του κλαρίνου. Μα και τον άλλον καιρό στη Ροδαυγή ποτέ δεν θα πλήξεις. Γιατί το ίδιο ωραίες με το χωριό είναι και οι εξοχές της, όπου μπορείς να απολαύσεις τη βόλτα σου, «σκοντάφτοντας», αρκετές φορές στις πέτρες του αρχαίου Αθήναιου, της πόλης των Αθαμάνων.

Δεν τελειώσαμε με τη Ροδαυγή. Μας μένει ακόμη η Φανερωμένη, ο συνοικισμός της, που είναι πάνω στο βουνό. Ξαναγυρίζουμε στον κεντρικό δρόμο και λίγο πριν την είσοδο της Ροδαυγής, υπάρχει άλλη παράκαμψη και πινακίδα που θα μας κατευθύνει. Αγκομαχάει λίγο το αυτοκίνητο κι ας είναι ασφαλτόδρομος, αλλά χαλάλι του. Όνειρο η διαδρομή. Ως τα μέσα του δρόμου σε ραίνουν οι φυλλωσιές, από κει και πάνω όμως το Ξεροβούνι σου δείχνει όλη την άγρια γοητεία του. Το θέαμα που ξανοίγεται δεξιά σου είναι συναρπαστικό. τέτοιο που σε κάνει να νιώθεις βασιλιάς του χώρου: κάτω στη μέση ξαπλωμένη η λυγερή λίμνη του Αράχθου με όλα τα λυγίσματά της, ο φιδωτός Άραχθος να την ταΐζει ακατάπαυστα, κι απάνω στο ξαπέταμα, η αφέντρα του χώρου η Ροδαυγή να χαίρεται αυτάρεσκα. Πέρα στο βάθος, η άπλα του Αμβρακικού, με τη δική του την αφέντρα την Άρτα, να κάθεται στις «δάφνες» της, κι απάνω στα ψηλά οι βράχοι των Αθαμάνων να κλείνουν τον ορίζοντα. Μ' αυτό το «όραμα» ανεβαίνεις. Σαν φτάσεις στην κορφή και γείρεις τον αυχένα, άλλο «όραμα», θα δεις. «Φανερωμένη» δεν την είπαν; Σου φανερώνεται λοιπόν με όλη την ταπεινότητά της, αλλά και τη μεγαλοσύνη της: Μια πραγματικά καταπράσινη φωλιά μέσα στ' αγρια κατσάβραχα, ένα υψίπεδο κλεισμένο από παντού. Στη μέση σπάει την πρασινίλα, η εκκλησιά της Φανερωμένης (1800). Αν είναι ωραίο το τοπίο έτσι να το βλέπεις, δέκα φορές καλύτερο είναι να το ζήσεις, όταν είναι στις δόξες του, στο πανηγύρι της Φανερωμένης, του Αγίου Πνεύματος. τότε που όλο αυτό το κοίλωμα μυρμηγκιάζει απ' τον κόσμο, κι αφού τελειώσει η εκκλησιά, παίρνουν φωτιά οι νταΐρέδες και τα κλαρίνα κάτω απ' τα πλατάνια τα δασιά, αναστενάζει το χορτάρι απ' τις κωλοκαθιές, μεθάει τη φύση η τσίκνα απ' τα ψητά. Αποταμιεύει το Ξεροβούνι χαρές, γιατί σαν έρθει ο χειμώνας θα μείνει πάλι μόνο του, ώσπου ο άλλος Μάης ν' ανοίξει ξανά τα σπιτικά και ν' ακουστούν κουδουνητά στις λάκκες του.

Και για να μάθουμε καλά το Ξεροβούνι, λένε πως πριν χίλια πάνω - κάτω χρόνια, οι λάκκες αυτές ήταν μια λίμνη που τα νερά της όταν φούσκωναν, ξεχείλιζαν προς την πλευρά της Ροδαυγής. Κάποια στιγμή ο «φράχτης» έσπασε και η κατεβασιά της λίμνης πήρε μαζί της και τη Ροδαυγή, που 'ταν τότε κτισμένη στο διάβα της. Πράγματι, την παλιά θέση του χωριού τους οι Ροδαυγίτες τη λένε Βύθισμα και βρίσκεται ακριβώς στο «κακολάγκαδο» της Φανερωμένης.

Κείμενα Κ. Γιανέλος από τον Τουριστικό Οδηγό Άρτα εκδόσεις Εντύπωσις.

Δείτε επίσης στην ίδια κατηγορία
Βορειοδυτικά Τζουμέρκα
Η ψαρομάνα Κορωνησία
Κεντρικά – δυτικά Τζουμέρκα
ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΚΟΣ – παραφυάδα των Τζουμέρκων
Νοτιοανατολικά Τζουμέρκα
Βίγλα – Παναγία της Ροδιάς – Στρογγυλή
Ρετσιανά – Μεσούντα
Στου Γάβρογου (1782μ.) τα μέρη
Το Εκπληκτικό Αρχαίο Όρραον
Το μαρτυρικό Κομμένο
  Χρήσιμες Πληροφορίες

Υπαίθριες Δραστηριότητες
Δρομολόγια ΚΤΕΛ
Φαρμακεία
Χρήσιμα Τηλέφωνα
  Αξιοθέατα / Προορισμοί

Αξιοθέατα / Μνημεία
Μουσεία / Αρχαιολογικοί Χώροι
Διαδρομές στο Νομό
Ορεινή Αρτα
Αμβρακικός Κόλπος
Εκδρομές στην Άρτα
  Τοπικά Νέα / Εκδηλώσεις

  Επιμελητήριο Άρτας